ทำไมลาวจึงอยากยกเลิกต่างชาติเช่าที่ดิน 99 ปี

ทำไมลาวจึงอยากยกเลิกต่างชาติเช่าที่ดิน 99 ปี

ทำไมลาวจึงอยากยกเลิกต่างชาติเช่าที่ดิน 99 ปี : กรณีเขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำ

ในขณะที่สังคมในโลกออนไลน์ตั้งคำถามต่อนโยบายของรัฐบาลที่กำลังจะให้นายทุนต่างชาติสามารถเช่าที่ดินได้ถึง 99 ปี ก็ยังมีหลายคนที่ตั้งคำถามว่าการอนุญาตให้นายทุนต่างชาติเช่าที่ดิน 99 ปีนั้นอันตรายอย่างไร ในขณะที่รัฐบาลลาวกำลังยกเลิกการให้นักลงทุนต่างชาติเช่าที่ดิน 99 ปี

ดังนั้นเราจึงขอนำเสนอสถานการณ์ปัจจุบันของการที่รัฐบาลลาวปล่อยให้นายทุนเช่าที่ดินในเขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำที่ผ่านเวลาไปเพียงแค่ 10 ปี ว่าส่งผลดีผลเสียอย่างไรต่อประเทศลาว และอาจจะทำให้หลายคนได้คำตอบได้ว่าทำไมลาวจึงต้องยกเลิกสัญญาการเช่าที่ดิน 99 ปี และอาจจะทำให้หลายคนได้คำตอบว่าการให้เช่าที่ดิน 99 ปี นั้นมีความเสี่ยงอย่างไร

ทำไมลาวถึงต้องมีนโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษ

ประเทศลาวยังอยู่ในกลุ่มประเทศยากจน โดยลาวยังไม่มีเงินมากพอที่จะทำการพัฒนาประเทศ ในปี 2016 นาย บัวธา ขัตติยะ รอนายกรัฐมนตรีลาว ได้ประกาศว่า “เรายังต้องการเงินจำนวน 27 พันล้านเหรียญสหรัฐเพื่อการพัฒนาประเทศ ตามที่ระบุไว้ในแผนการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติฉบับที่ 8 ซึ่งจะสิ้นสุดในปี 2020”

ด้วยเหตุนี้เองนโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษของลาวจึงเป็นความหวังในการดึงดูดเงินลงทุนจากนักลงทุนต่างชาติมาเข้ากระเป๋ารัฐบาลลาวเพื่อใช้พัฒนาประเทศ

แต่เป็นที่น่าเสียดาย เพราะหลังจากที่รัฐบาลลาวได้เปิดเขตเศรษฐกิจพิเศษในประเทศกว่า 12 แห่ง แต่รัฐบาลกลับได้รับรายได้เพียงน้อยนิด โดยในปี 2015 มีมูลค่าการลงทุนในเขตเศรษฐกิจพิเศษทั้ง 12 แห่ง กว่า 1 พันล้านเหรียญสหรัฐ แต่รัฐบาลลาวได้ส่วนแบ่ง 11 ล้านเหรียญสหรัฐ(อ้างอิงหน้า 5 ) หรือคิดเป็น 1.1% เท่านั้น

นโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษต่างกับการให้สัมปทานที่ดินอย่างไร

ลาวมีการให้สัมปทานที่แก่นักลงทุนอยู่แล้ว แต่จะกำหนดว่าให้เพื่อทำอะไร เช่น สัมปทานป่าไม้ สัมปทานเหมืองแร่ แต่ในขณะที่นโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษ นอกจากรัฐจะให้เช่าที่ดินแล้ว ยังมีการยกเว้นภาษี อนุญาตให้กลุ่มทุนใช้ทรัพยากรได้ ปล่อยให้มีความเป็นเอกเทศในการปกครองในบริเวณของเขตเศรษฐกิจพิเศษ “โดยรัฐมีบทบาทในการสนับสนุนนักลงทุนต่างชาติทำหน้าที่เป็น ผู้พัฒนา พื้นที่และประชากร”(หน้า 7) เพื่อเป็นแรงจูงใจให้นักลุงทุนเข้ามาลงทุน

ผ่านไป 10 เขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำ “บ่อแก้ว” เมื่อเขตเศรษฐกิจพิเศษกลายเป็นเขต “คาสิโน” ประซาซนซาติลาวได้อะไร

“เขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำได้รับการจัดอันดับจากคณะกรรมการเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งชาติลาว ว่าเป็นเขตเศรษฐกิจที่ประสบความสำเร็จสูงสุด ด้วยการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสิ่งอำนวยความสะดวกแก่การท่องเที่ยวอย่างรวดเร็วในบรรดาสิ่งก่อสร้างที่สร้างเสร็จกันแล้วนั้น ประกอบไปด้วย กิจการเกี่ยวกับธุรกิจบันเทิงทั้งหลาย”

นอกจากนั้นแล้ว รัฐบาลลาวยังได้โครงสร้างพื้นฐานมากมายโดยที่ไม่ต้องลงทุนเองแต่เกิดจากการลงทุนของนักลงทุนชาวจีน ที่เข้ามาลงทุนทำบ่อนคาสิโน โดยมีการก่อสร้างอาคารคาสิโนขนาดใหญ่ มีโรงแรม 3 ดาว ภัตราคาร ตลาดสด ร้านอาหาร หอพัก 6 แห่ง ที่บดหินขนาดใหญ่ ระบบไฟฟ้า ระบบน้ำ ถนนคอนกรีตความยาวกว่า 46 กม. โรงเรียน 6 แห่ง โดยปริษัทใช้เงินมากกว่า 602 ล้านเหรียญสหรัฐ

แต่ในขณะเดียวกัน การท่องเที่ยวที่ประสบความสำเร็จด้วยธุรกิจการพนันที่ดึงดูดให้ผู้คนจากทั่วทุกสารทิศนั้น ได้สร้างผลเสียมากมายให้กับสังคมและเศรษฐกิจของประชาชนคนลาวที่อยู่ในบริเวณนั้น

เริ่มจากการที่รัฐบาลร่วมกับนายทุนขับไล่ประชาชนในพื้นที่ออกไปเพื่อก่อสร้างคาสิโน โดยเจ้าหน้าที่ของรัฐบาลเข้าไปให้สัญญากับชาวบ้านว่าจะย้ายไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร และยังสามารถเข้ามาเก็บผลผลิตในพื้นที่เดิม แต่ความเป็นจริงเมื่อชาวบ้านยอมรับข้อตกลงกลับไม่ได้เป็นไปตามที่ตกลงกันไว้ จนนำไปสู่การบีบให้ชาวบ้านต้องออกจากพื้นที่โดยได้รับค่าชดเชยต่ำกว่าราคาซื้อขาย

การพนัน ค้ามนุษย์ ค้าสัตว์ป่า ผิดกฎหมายในลาวแต่ถูกกฎหมายในเขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำ
ธุรกิจการพนัน เป็นแกนกลางของพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษสามเหลี่ยมทองคำ ด้วยการเปิดให้ใครก็ตามสามารถเข้าไปเล่นการพนันได้ ส่งผลให้ประชาชนโดยรอบจำนวนมากต้องสูญเสียที่ดินทำกิน การทวงเงินด้วยวิธีการทำร้ายร่างกายก็มีปรากฏให้เห็นเช่นกัน

การค้าประเวณีก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้อย่างชินตาในพื้นที่คาสิโน ว่ากันว่าร้านอาหารทุกร้าน โรงแรมทุกโรงแรมล้วนแล้วแต่มีการค้ามนุษย์พ่วงอยู่ด้วย เช่นเดียวกับการค้าชิ้นส่วนของสัตว์ป่าที่เป็นที่นิยมในหมู่คนจีน กลุ่มลูกค้ารายใหญ่ที่สุดของคาสิโน แน่นอนว่าหากกิจการเหล่านี้ถูกดำเนินการนอกเขตเศรษฐกิจพิเศษ ถือเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมาย แต่ในเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งนี้ สถานที่ที่รัฐบาลลาวไม่มีอำนาจอธิปไตย รัฐบาลจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะจัดการอะไรได้

นอกจากนั้นยังมีข้อเท็จจริงที่ปรากฏชัดเจนว่าประชาชนลาว ไม่มีประโยชน์อะไรเลยแม้กระทั่งการเป็นแรงงานในคาสิโน เพราะโดยส่วนใหญ่แรงงานในพื้นที่กลับเป็นแรงงานชาวพม่า ที่ไม่มีอำนาจในการต่อรองกับนายจ้าง

แตกต่างจากชาวลาวที่มีอำนาจในการต่อรองมากกว่า ในขณะที่ผู้ประกอบการรายย่อยอื่นๆ นอกจากคาสิโนแล้ว ก็ล้วนแต่เป็นชาวจีนเสียส่วนใหญ่ นั่นแสดงให้เห็นว่านอกจากค่าธรรมเนียม ค่าเช่า ที่นายทุนต้องจ่ายให้รัฐแล้ว ลาวได้ส่วนแบ่งทางเศรษฐกิจในอัตราที่ต่ำมาก

แล้วกรณีนี้เกี่ยวอย่างไรกับประเทศไทย

อ่านมาถึงตรงนี้แล้วหลายท่านก็คงสงสัยว่าแล้วมันเกี่ยวอย่างไรกับประเทศไทย หรือกรณีเช่าที่ดินใน 3 จังหวัดภาคตะวันออก เพราะเราก็คงไม่ได้ให้ทำธุรกิจการพนัน หรือยังไงรัฐบาล คสช.ก็คงไม่ยกอำนาจอธิปไตย ไม่ยกสิทธิ์เหนือทรัพยากรไปให้นายทุน แต่แน่นอนว่า ร่างพรบ.เขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก เองก็คงจะไม่สามารถปิดจุดอ่อนที่จะทำให้รัฐบาลและประชาชนเสียเปรียบได้ทั้งหมด

หากเกิดกรณีการสร้างโรงงานแล้วทำให้สิ่งแวดล้อมเสียหาย ส่งผลต่อคนทั่วๆไปที่ต้องใช้พื้นที่เพื่อการทำกินล่ะ ผลกระทบต่อสุขภาพล่ะ รัฐบาลจะทำอย่างไรกับสัญญาที่ยินยอมยกที่ดินให้กับนายทุนต่างชาติไปใช้นานถึง 99 ปี

รัฐบาลลาวเองก็เคยวาดหวังว่านโยบายเขตเศรษฐกิจพิเศษจะเป็นตัวที่สร้างรายได้ให้ประเทศ ทำให้รัฐบาลมีรายได้ที่จะนำมาจ่ายเงินเดือนข้าราชการ สร้างโครงสร้างพื้นฐานต่างๆ จึงส่งผลให้รัฐบาลยินยอมมอบสิทธิพิเศษต่างๆให้แก่นักลงทุน มาจนถึงวันนี้ทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิด จึงต้องมานั่งทบทวนกันใหม่ แล้วรัฐบาลไทยล่ะ คิดถึงผลที่จะตามมามากน้อยแค่ไหนกัน

ข้อมูลจาก หนังสือ ทุนนิยมคาสิโน : เขตเศรษฐกิจพิเศษจีนกับการสร้างชายแดนใหม่ในลาว โดย รศ.ดร.ปิ่นแก้ว เหลืองอร่ามศรี

ความคิดเห็น